Ο θρύλος της Φάτα Μοργκάνα

(Καλαβρία)

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας βάρβαρος τραχύς και λίγο θρασύς βασιλιάς από τον Βορρά, έφτασε µε το στρατό του στο Ρήγιο. Μπροστά του απλωνόταν η Σικελία µε τα απέραντα πλούτη της. Ενθουσιάστηκε τόσο από την εικόνα που ξεδιπλωνόταν μπροστά του, ώστε άρχισε αμέσως να καταστρώνει σχέδια για να την κατακτήσει. Τότε εμφανίστηκε μπροστά του μια κοπέλα µε αδρά χαρακτηριστικά και σαγηνευτική ομορφιά.

Ο μόχθος της μύγας 

(Καλαβρία)

Ήταν μια μέρα με τσουχτερό κρύο. Ένα κρύο παράξενο. Και σε κείνο το αφάνταστο και παράξενο κρύο δύο βόδια σ’ έναν κάμπο τραβούσαν με κόπο το άροτρο . Τραβούσαν και ίδρωναν, τραβούσαν και ίδρωναν. Είχαν ξεκάμει πια τα καημένα. Ο κύρης τους προσπαθούσε συνέχεια να τους δίνει κουράγιο φωνάζοντας:

Το πουκάμισο του ευτυχισμένου ανθρώπου.

(Ιταλία)

Ένας βασιλιάς είχε ένα γιο, που ήταν όλη του η ζωή. Δυστυχώς όμως, ο γιος αρρώστησε από μια περίεργη αρρώστια. Ήταν πάντα στεναχωρημένος. Η κατάστασή του ήταν τόσο σοβαρή, που οι γιατροί αναγκάστηκαν να προετοιμάσουν το βασιλιά για το χειρότερο. «Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να τον σώσει είναι το πουκάμισο ενός πραγματικά ευτυχισμένου ανθρώπου», αποφάσισαν οι περίφημοι επιστήμονες. Όμως σε όλο το βασίλειο κανένας δεν ήταν στ΄ αλήθεια ευτυχισμένος.

Τσίκο Πετρίλο.

(Ιταλία)

Ήταν μια φορά ένα ανδρόγυνο από τη Ρώμη, που πάντρεψε τη μονάκριβη κόρη του κι έκανε ένα μεγάλο γλέντι για να το γιορτάσει. Στη μέση του γλεντιού, σώθηκε το κρασί.

«Τρέχα, κόρη μου, στο κελάρι να φέρεις κι άλλο», είπε ο πατέρας.

Η νιόπαντρη κατέβηκε στο κελάρι, έβαλε την μποτίλια κάτω από την κάνουλα και περίμενε να γεμίσει. Όσο περίμενε σκεφτόταν: