Το χρυσό μήλο

(Αρμενία)

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας βασιλιάς, πολύ, μα πάρα πολύ πλούσιος. Μια μέρα, έβγαλε τελάλη σ' όλους τους υπηκόους του, πως όποιον του 'λεγε το πιο μεγάλο ψέμα θα τον αντάμειβε μ' ένα χρυσό μήλο. Άνθρωποι απ' όλη τη χώρα παρουσιάστηκαν στο παλάτι να πουν στον βασιλιά το δικό τους ψέμα, αλλά ο βασιλιάς κουνούσε πάντοτε το κεφάλι του λέγοντας:

Η αστράμαξα.

(Αρμενία)

Ήτανε και δεν ήτανε, ένας ψαράς ήτανε. Αυτός ο ψαράς άναψε λοιπόν μια νύχτα την λάμπα του, φορτώθηκε τα δίχτυα του στον ώμο και κατέβηκε στη θάλασσα Βαν**. Στον ουρανό επάνω άστραφταν αμέτρητα αστέρια. Αστέρια άστραφταν και μες στη θάλασσα.
"Ωραία θάλασσα! Και τι γαλήνια που είναι απόψε!" ψιθύρισε ο ψαράς και μπήκε στη βάρκα του. Κρέμασε στην πλώρη τη λάμπα και άρχισε με τα κουπιά του να ξεφυλλίζει, λες, σελίδα τη σελίδα, φύλλο το φύλλο, όπως κάνει κανείς με τις ευαίσθητες σελίδες ενός μεγάλου παλιού βιβλίου, τις σελίδες της θάλασσας. Τράβηξε κουπί ώρα πολλή.

Η Φωτεινή κι ο Δράκος.

(Αρμενία)

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή, τόσο μικρή, που κανείς δεν την πρόσεχε. Τη ’λέγαν Φωτεινή, γιατί ακόμα και μέσα στο πιο μαύρο σκοτάδι έλαμπαν τα μαλλιά της. Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί, έκανε την προσευχή της για τους ανθρώπους. Δεν ήθελε να το μάθουν στο χωριό της για να μην την αποπάρουν και την έλεγε από μέσα της.